مصرف بالای انرژی در ساختمانها معضلی ریشهدار ناشی از ضعف مقررات و بیتوجهی به بهرهوری است که هزینههای اقتصادی، اجتماعی و زیستمحیطی سنگینی به همراه دارد.
به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از مهر، قوانین ساخت و ساز ما آنقدرها که باید، دقیق نیستند. انگار برای همه آب و هواها یک نسخه پیچیدهاند! مخصوصاً در مورد عایقکاری دیوارها، سقفها و پنجرهها، یا قوانین محکم و دقیقی نداریم یا آنقدر ضعیف هستند که فایده چندانی ندارند. نتیجه این میشود که گرمای خانه در زمستان یا سرمای آن در تابستان، از در و دیوار فرار میکند و کلی انرژی هدر میرود. تازه، اگر وسایل گرمایشی و سرمایشی خانهمان هم استاندارد و کممصرف نباشند، این مشکل بدتر هم میشود. انگار نه انگیزهای برای سازندگان خوب وجود دارد و نه تنبیهی برای آنهایی که رعایت نمیکنند.
انرژی که هدر میرود، پول و سلامتی ما را هم میبرد!
فکر نکنید فقط برق و گازی که برای گرمایش و سرمایش هدر میرود، مشکل است. این اتلاف انرژی یعنی مجبوریم پول بیشتری برای ساخت نیروگاهها و خطوط انتقال انرژی خرج کنیم که این هزینه آخرش سر از قبضهای برق و گاز ما درمیآورد. خانههای پرمصرف، خرج تعمیر و نگهداری بیشتری هم دارند چون وسایلشان مدام باید با تمام قدرت کار کنند. از طرفی، خانوادههای کمدرآمدتر بیشتر از همه اذیت میشوند چون توان پرداخت هزینههای بالای انرژی را ندارند. بدتر از همه، سوزاندن این همه سوخت برای تولید انرژی، هوا را آلوده میکند و باعث بیماریهای تنفسی و حتی تغییرات آب و هوایی میشود.
سینا احمدیان کارشناس انرژی در این خصوص می گوید اتلاف انرژی در ساختمانها، مستقیماً به جیب خانوار و اقتصاد کلان فشار وارد میکند. از منظر کلان، این میزان مصرف غیربهینه باعث میشود دولت مجبور شود میلیاردها تومان برای توسعه زیرساختهای تولید و انتقال نیرو سرمایهگذاری کند، زیرا توان تولید فعلی جوابگوی این تقاضای کاذب نیست. این سرمایهگذاریها در نهایت به صورت افزایش تعرفهها و قیمت حاملهای انرژی به مردم بازمیگردد.
وی تصریح می کند: علاوه بر هزینههای مستقیم، ساختمانهای پرمصرف هزینههای نگهداری بالاتری دارند، چون تجهیزات (مانند پکیجها و کولرها) باید مرتباً تحت فشار بالا کار کنند و زودتر مستهلک میشوند. در بُعد اجتماعی نیز، این مسئله شکاف طبقاتی در کیفیت زندگی را تشدید میکند؛ افراد با درآمد پایینتر در خانههایی با عایقبندی ضعیفتر زندگی میکنند و سهم بیشتری از درآمدشان صرف انرژی میشود، که این خود منجر به شرایط نامناسب زیستی میگردد.
به گفته این کارشناس انرژی تأمین انرژی مورد نیاز این ساختمانها عمدتاً متکی بر سوزاندن سوختهای فسیلی است. این فرآیند، حجم عظیمی از گازهای گلخانهای و آلایندههای هوا را وارد محیط میکند. پیامد مستقیم آن در کلانشهرها، افزایش آلودگی و بیماریهای تنفسی است و در سطح جهانی، نقش ما را در تسریع تغییرات اقلیمی پررنگتر میکند. در نتیجه، هزینه واقعی ساختمان پرمصرف، یک هزینه چندوجهی است که امنیت انرژی، سلامت عمومی و پایداری محیط زیست کشور را به خطر میاندازد.
درسهایی از سرزمینهای سرد؛خانههایی که خودشان گرما را نگه میدارند!
کشورهایی که زمستانهای طولانی و سردی دارند، سالهاست که با این مشکل دست و پنجه نرم میکنند و راهحلهای خوبی پیدا کردهاند. آنها با قوانین سختگیرانه، خانهها را طوری میسازند که گرما را به خوبی در خودشان نگه دارد. استفاده از پنجرههای دوجداره یا سهجداره، دیوارها و سقفهای عایقبندی شده با بهترین مواد، و استفاده از سیستمهای گرمایشی فوقالعاده کارآمد (مثل پکیجهای چگالنده یا حتی گرمایش از کف) و بهرهگیری از انرژیهای پاک مثل خورشید و پمپهای حرارتی، در آنجا کاملاً رایج است. علاوه بر این، مردم را هم تشویق میکنند تا خانههایشان را بهتر عایقبندی کنند یا وسایل کممصرفتر بخرند. این کارها هم پول مردم را در درازمدت ذخیره میکند، هم زندگی را راحتتر و محیط زیست را سالمتر نگه میدارد.
- نویسنده: اقتصاد آنلاین
