استاد اقتصاد دانشگاه شهید بهشتی در اولین همایش چشم انداز صنعت ساختمان که به همت گروه رسانهای دنیای اقتصاد برگزار شد گفت : «۹۵ درصد آنچه که میگوییم و عمل میکنیم، در ناخودآگاه ما هست. اگر دولت و حاکمیت بخواهند در جامعه تعلق خاطر انجام دهند چه کارهایی باید انجام دهند؟ دو نویسنده یک عمر […]
استاد اقتصاد دانشگاه شهید بهشتی در اولین همایش چشم انداز صنعت ساختمان که به همت گروه رسانهای دنیای اقتصاد برگزار شد گفت : «۹۵ درصد آنچه که میگوییم و عمل میکنیم، در ناخودآگاه ما هست.
اگر دولت و حاکمیت بخواهند در جامعه تعلق خاطر انجام دهند چه کارهایی باید انجام دهند؟ دو نویسنده یک عمر مطالعه کردند که چطور چسبندگی بین جامعه و حکومت و دولت و حکومت ایجاد شود؟
«مسائل اقتصادی» در چسبندگی بین مردم و حکومت نقش اساسی دارند، در شرایطی این اتفاق میافتد که دولت و حکومت نگران تعامل با محیط بینالملل نباشند و اولویت رشد و توسعه اقتصادی باشد. آنجلا مرکل بعد از بحران ۲۰۰۸ به سندیکاهای کارگری گفت انتظار افزایش دستمزد را نداشته باشید و به بخش خصوصی گفت کسی را اخراج نکنید. سال ۱۹۱۲ رییس جمهور امریکا اتاق بازرگانی را تشکیل داد و به بخش خصوصی گفت شما به منِ دولت بگویید که برای شما چه کنم؟ همین اتاق بازرگانی آمریکا ۸۰۰ ملاقات بین دولت و کنگره آمریکا فقط در سال ۲۰۲۳ برگزار کرده است.
سریعالقلم ضمن تاکید بر نقش بخش خصوصی در نوآوری گفت: « افکار اگر عوض نشود، هیچی چیز عوض نمیشود. اگر بتوانیم فکر را عوض کنیم، تصمیمها را هم میتوانیم تغییر دهیم. ۲۶ درصد GDP دنیا را آمریکا، ۱۷ درصد در اخیار چین، و ۱۷ درصد در اختیار اروپا است، خاورمیانه فقط ۳ درصد از GDP دنیا را به خود اختصاص داده است.
در ایران اگر روسای دانشگاهها از سوی اساتید انتخاب شوند میتوانیم بگوییم به جایگاه کشورهای توسعه یافته در حوزه فناوری میرسیم. در ایران روسای دانشگاه در خدمت افراد خارج از دانشگاه هستند.
این استاد دانشگاه با نقل قولی از مک آفی درباره دست و پاگیر بودن قوانین در مسیر رشد و توسعه اعلام کرد: «در چین قبل از ۱۹۸۰ همه چیز دولت بود. تا اینکه افرادی میآیند و میگویند پنجرههارو باز کنید و اجازه دهید بخش خصوصی فعال شود. همین چند هفته پیش دولت چین اعتبار ۴۲ میلیارد دلاری در اختیار دولتهای محلی گذاشت تا آپارتمانهای خالی را بخرد و برای رونق صنعت یه این شکل مداخله کند.
دخالت دولت در قیمتگذاری، نوسانات ارز، دستورالعملهای ناپایدار، ورود بانکها به صنعت، عدم امکان برنامهریزی درازمدت برای بخش خصوصی، تعدد مراکز تصمیمگیری، هزینههای تبادل و تجارت و غیرقابل پیشبینی بودن سیاست خارجی مجموعهای از عواملی است که بخش خصوصی به عنوان موانع پیشرو عنوان میکند.»
او بار دیگر بر اهمیت نقش بخش خصوصی در کاهش ناترازی در کشور تاکید کرد و گفت : « بخش خصوصی ایران دستور کار سیاسی ندارد بلکه در پی روانسازی فعالیت اقتصادی است. تصمیمسازی مشترک دولت و بخش خصوصی به نفع کشور است. این یک تصمیم در بالاترین سطح کشور است. محول کردن آن به بدنه دستگاههای اجرایی و وزارتخانهها جواب نخواهد داد»
سریع القلم در پایان تاکید کرد که ما در ایران با استدلال و آمار تغییر میکنیم یا با بحرانها؟ تجربه نشان داده ما با بحرانها تغییر میکنیم.
- نویسنده: اکوایران
