پرونده اپستین به ما یادآوری میکند که تمدنها با فروپاشی اخلاقی از درون سقوط میکنند.
به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، پرونده اپستین پیش از آنکه نشانهای از فساد سیاسی یا شکست حقوقی باشد، علامتی روشن از سقوط انسان در تمدن مدرن غرب است؛ سقوطی که در آن انسان دیگر غایت نیست، بلکه ابزار است؛ ابزار قدرت، لذت و ثروت. در چنین منظومهای، کرامت انسانی نه یک اصل بنیادین، بلکه یک شعار تبلیغاتی است که هرجا با منافع نخبگان تعارض پیدا کند، بهسادگی تعلیق میشود.
غرب معاصر خود را پرچمدار «شفافیت» معرفی میکند؛ شفافیت در حکومت، رسانه، اقتصاد و حقوق بشر. اما پرونده اپستین نشان داد شفافیت، امری گزینشی و طبقاتی است. شفافیت برای تودههاست، نه برای صاحبان قدرت. زندگی خصوصی مردم عادی زیر ذرهبین رسانهها قرار میگیرد، اما شبکههای تاریک و مخوف و وحشی قدرت، حتی در مواجهه با جنایت گسترده و سبعانه علیه کودکان ، از حاشیهی امن برخوردارند.
در اینجا، سقوط انسانی در چند لایه رخ میدهد:
نخست، سقوط قربانیان؛ کودکانی که نه فقط مورد سوءاستفاده قرار گرفتند، بلکه صدایشان نیز سالها شنیده نشد. سکوت ساختاریِ نهادهای قضایی، رسانهای و امنیتی، بهنوعی مشارکت غیرمستقیم در این جنایت بود. انسانی که باید «موضوع حق» باشد، به «ابژهی سوء استفاده» تنزل یافت.
دوم، سقوط نهادها؛ دادگاه، زندان، پلیس و رسانههایی که قرار بود پاسدار حقیقت باشند، در برابر شبکهی قدرت یا ناتوان شدند یا همراه. وقتی دوربینهای زندان خاموش میشود، نگهبانان میخوابند، و پروندهها بایگانی میشوند، مسئله فقط خطای فردی نیست؛ مسئله فروپاشی اخلاق نهادی است.
سوم، سقوط معنا؛ جایی که شفافیت دیگر به معنای کشف حقیقت نیست، بلکه به تکنیکی برای مدیریت افکار عمومی تبدیل میشود. آنچه افشا میشود، آن چیزی است که کمهزینه است؛ و آنچه پنهان میماند، حقیقتی است که میتواند بنیان مشروعیت را بلرزاند. بهاینترتیب، شفافیت از فضیلت اخلاقی به ابزار قدرت تبدیل میشود.
در چنین وضعیتی، مرگ اپستین و یا کشتن او نه پایان یک جنایت، بلکه پایان حقیقت بود. حقیقتی که اگر آشکار میشد، نه یک فرد، بلکه یک شبکه و یک الگوی تمدنی را زیر سؤال میبرد. اینجاست که سقوط انسانی به اوج میرسد: وقتی حفظ نظام قدرت، بر حق دانستن و عدالتخواهی ترجیح داده میشود.
پرونده اپستین به ما یادآوری میکند که تمدنها نه فقط با بحران اقتصادی یا شکست نظامی، بلکه با فروپاشی اخلاقی از درون سقوط میکنند. هرجا انسان از مرکز عالم کنار گذاشته شود و اخلاق تابع قدرت گردد و ایمان به حاشیه رود، هر چند ظاهرها ادکلن زده باشند اما باطنی وحشی، خشن، فاسد و هرزه را شاهد خواهیم بود.
این پرونده یک آینه است؛ آینهای که غرب اگر صادق باشد، باید خود را در آن ببیند. آینهای که نشان میدهد بدون بازگشت به معنای عمیق کرامت انسان در پرتو ایمان به خدا و معارف انبیا و پیامبر گرامی اسلام(ص) و اهل بیت(ع)، هیچ ادعایی از تمدن، حقوق بشر و آزادی، بیش از یک نمایش نخواهد بود.
یادداشت از: فرزاد جهانبین، استاد دانشگاه شاهد و معاون فرهنگی و دانشجویی دانشگاه آزاد اسلامی
انتهای پیام/
- نویسنده: تسنیم tasnimnews
